Las Zębów i Rąk

     Wybierając się do biblioteki zwłaszcza tej osiedlowej, zawsze mam plan by szybko wypożyczyć to co sobie upatrzyłam wcześniej w internecie, pobyć tam dosłownie parę minut i wrócić do domu. Lecz i tym razem stanęło jedynie na planowaniu. Nie obyło się bez przeczesania działu nowości, kryminałów a także z czystej ciekawości i chęci powspominania czasów dziecięcych, literatury młodzieżowej. Spędziłam oczywiście dużo więcej czasu niż zamierzałam, moje parę minut przerodziło się w parędziesiąt. Ale poszukiwania muszę uznać za udane, na półce właśnie z literatura dla młodzieży zaciekawiła mnie okładka, następnie tytuł no i wreszcie opis:

"W świecie Mary istnieją proste prawdy.   
Siostrzeństwo zawsze wie najlepiej.
Strażnicy chronią i służą.
Nieuświęceni nigdy nie ustąpią.
Trzeba też pamiętać o siatce otaczającej wioskę. O ogrodzeniu, które chroni osadę przed Lasem Zębów i Rąk.
Ale prawda staje się złudna, bowiem Mary odkrywa coś, o czym nigdy nie powinna się dowiedzieć. Sekrety Siostrzeństwa. Tajemnice Strażników.
Gdy ogrodzenie zostaje sforsowane, a świat pogrąża się w chaosie, Mary zdobywa wiedzę o Nieuświęconych.
Teraz musi wybrać pomiędzy mieszkańcami wioski a własną przyszłością, między tym, którego kocha, a tym, który kocha ją. Musi też stawić czoła koszmarom Lasu Zębów i Rąk.

Czy może istnieć życie w świecie otoczonym przez śmierć?"

Ciekawy?   

Jak najbardziej!

To też poza planowaną książką, zabrałam do domu oto cudeńko "Las zębów i rąk".

  

     Pierwsze spostrzeżenia, okładka świetna, piękna, tajemnicza. Tytuł moim zdaniem należy do ciekawszych, no i ten opis. Pewnie większości skojarzył się z popularną powieścią Igrzyska śmierci? Musze się przyznać, że mi na początku też, może dlatego to właśnie ona trafiła w moje ręce...nie wiem, ale jest.

  

     Przeczytanie ok. 350 stron zajęło mi ok. 3-4 wieczory, co jak na mnie jest bardzo niewiele :)

Ale co tu dużo ukrywać, książka jest po prostu rewelacyjna, wciąga jak ogromny wir, wprowadza w świat tajemnic, zupełnie inny od tego w którym przyszło nam żyć. Z każdym rozdziałem bardziej pochłania czytelnika i nie pozawala się mu oderwać. Prawdziwym trudem było skończenie przygody na danym rozdziale by zacząć ją kontynuować następnego dnia, zawsze ciekawiło mnie co będzie dalej jak się potoczą losy głównej bohaterki i jej przyjaciół. Nawet w nocy nie dawała mi spokojnie zasnąć póki nie przeanalizowałam paru nowo odkrytych wątków. 

 Autorka serwuje nam przygodę z najwyższej półki, historia jest opowiedziana ciekawie, opisy nie są żmudne i męczące, historia każdej z postaci jest inna, wybory jakich dokonują poszczególni bohaterowie mają odbicie na późniejszych ich losach, wszystko jest idealnie zgrane w całość.

     Główną bohaterką jest Mary, która mieszka w wiosce otoczonej przez metalową siatkę, nie jest to jednak zwykła siatka, jest to niejako bariera oddzielająca świat żywych i umarłych. Gdyż za siatką grasują Nieuświęceni, którzy pragną ludzkiego ciała. Brzmi jak zombi? Bo i chyba jest to coś w tym rodzaju, choć nigdy autorka ich tak nie nazwała. Spokojne życie Mary zostaje zakłócone gdy jej matka pada ofiarą Nieuświęconych, a ona staje przed wyborem pozwolić matce żyć i dołączyć do grona Nieuświęconych czy zabić ją. Od tego dnia świat Mary zmienia się diametralnie, brat nie chce przyjąć jej pod swój dach, nikt nie zaprosił ją na święto plonów co jest równoznaczne z koniecznością wstąpienia przez nią do Siostrzeństwa. Jednak ona nie może dopuścić do siebie myśli, że miała by już na zawsze oddać się modlitwie, porzucić wszystkie swoje marzenia i to największe marzenie o oceanie, o którym opowiadała jej mama jak była jeszcze małą dziewczynką. 

Pewnego dnia w wiosce słychać alarm, a to może oznaczać jedno, Nieuświęceni przerwali siatkę...

     Mary razem ze swoim bratem i przyjaciółmi, musi uciekać, tylko dokąd? Nigdy nie wychodziła poza siatkę, nigdy nie znała świata poza nią, ale teraz nie ma wyjścia, musi uciekać do Lasu Zębów i Rąk. Czy uda jej się przetrwać?, uniknąć ugryzienia przez Nieuświęconych?, czy odnajdzie swój upragniony ocean?

     Gorąco polecam tę książkę, wszystkim i małym i dużym, lubiącym takie opowieści i kręcącym nosem na samą myśl o nich, ale na prawdę jest ona warta sięgnięcia po nią i poświęcenia paru chwil, a tak jak ja przekonacie się że wciągnie was w wir przygody i tajemnicy jaka skrywa.

Lada dzień zabieram się za tom II, już nie mogę się doczekać jaką tym razem przygodę przeżyje :)

 Tytuł: Las Zębów i Rąk, tom I
Autor: Carrie Ryan
Wydawnictwo: Papierowy księżyc
Ilość stron: 350
Ocena: 10/10

Kobieta w czerni

     Tak jak już wcześniej pisałam znowu zaczęłam czytać, może nie biję jakichś rekordów, ale znajduję w tym prawdziwą przyjemność :)

    Dziś chciałabym wam opowiedzieć o książce, która zaciekawiła mnie po obejrzeniu filmu o tym samym tytule, "Kobieta w czerni" autorstwa Susan Hill.
 
    Historia dzieje się w dawnej Anglii, przygodę zaczynamy od Londynu tam też spotykamy po raz pierwszy głównego bohatera, jest nim Arthur Kipps, początkujący notariusz, który otrzymuje swoją pierwszą większą sprawę. Jego zadaniem jest pojechać na pogrzeb samotnej staruszki mieszkającej w Domu na Węgorzowych Moczarach i uporządkować jej sprawy spadkowe. Jednak nie przypuszcza, że wyjazd ten będzie pamiętał do końca swojego życia, bowiem miasteczko do którego trafia owiane jest pewną tajemnicą, o której nikt z mieszkańców woli nie wspominać, a wszelkie próby dopytywania się nasilają dość napięta już sytuację. Kim jest tytułowa kobieta w czerni, którą spotyka nasz bohater? Co kryje dom staruszki do którego prowadzi droga przez Ławicę Dziewięciu Topielców?  Jakie straszne wydarzenia zwiastuje pojawienie się kobiety w czerni?

     Czytając książkę możemy faktycznie odczuć klimat otaczającego nas świata stworzonego przez autorkę. Miejsce to spowite jest mgłą, dom oddalony od jakichkolwiek zabudowań i do tego leżący na bagnach, do którego dostęp jest tylko w określonych godzinach, schorowana kobieta, która pokazuje się tylko naszemu bohaterowi i ta wszechobecna zmowa milczenia, może przysporzyć o gęsią skórkę. I właśnie o to chodzi! Napięcie rośnie ze strony na stronę, Tajemnica powoli się wyjaśnia i ukazuje nam okrutną prawdę o sobie.

     Brzmi jak scenariusz całkiem dobrego horroru i tak właśnie jest, opisy są konkretne, nastawione głównie na budowanie emocji, nie potrzeba mi wiedzieć w co był ubrany główny bohater wolę wiedzieć co myślał, co przeżywał w chwili spotkania z kobietą w czerni,w chwili gdy przechodzi przez próg opuszczonego domu, i to właśnie dostałam.
Książkę czytało mi się bardzo dobrze, mogłabym powiedzieć jednym tchem, historia jest ciekawa i na prawdę wciąga. Jedyne co bym miała jej do zarzucenia to to, że nagle się skończyła a ja chciałam czytać dalej. :)

Tytuł: Kobieta w czerni
Autor: Susan Hill
Wydawnictwo: Amber
Ilość stron:  224
Ocena: 8/10

Bananowe Orzeźwienie

      Ostatnie tygodnie dały nam na prawdę piękną, słoneczną i letnia pogodę. Żar leje się z nieba, nic tylko wygrzewać się gdzieś w zaciszu własnego ogródka z ulubioną muzyką w tle...

     Ale czym by był taki odpoczynek bez czegoś orzeźwiającego a zarazem pysznego, co pozwoli nam na przyjemną ochłodę w upalny dzień. :)

    
     Równie dobrze sprawdza się w wersji bardziej romantycznej (choćby takiej jak na zdjęciu), ja lubię przyrządzać go mojemu narzeczonemu, w końcu razem smakuje o wiele lepiej ♥.

"Bananowe Orzeźwienie", czyli słodki i banalnie prosty koktajl bananowy.

Potrzebne nam będzie:

• 2-3 dojrzałe banany
• 2 szklanki mleka (koniecznie zimnego)
• cukier do smaku
• kostki lodu
• ewentualna posypka by zwieńczyć dzieło :)

Jak to się robi?

     Przygotowanie jest jak już wcześniej napisałam banalnie proste, wszystkie składniki po prostu wrzucamy do wysokiego naczynia i miksujemy, najlepiej nadawać się będzie do tego blender bądź specjalny dzbanek do koktajli. Banany najlepiej połamać na drobne kawałki przyspieszy to proces miksowania, możemy dodać kostki lodu jednak musimy pamiętać, że nie każdy blender/mikser nadaje się do kruszenia lodu.
     Oczywiście zamiast bananów możemy zastosować wszelkiego rodzaju inne owoce, na jakie tylko mamy ochotę. Ja do bananów polecam truskawki, jagody/borówki/jeżyny, kiwi (daje bardzo fajny efekt wizualny dzięki swoim czarnym kuleczkom). Jest na prawdę wiele wariacji, a przygotowanie każdej z nich nie zajmie nam więcej niż chwilkę.

 

 

Smacznego!